Paccekabodhisatta.Com

ซูบซีด พระราชาทรงชักชวนให้กลับไปนคร เมื่อพระเทวีเสด็จมารับ พระกุมารได้วิ่งกลับไป
หาพระมารดา ฝ่ายพระราชาได้เสด็จไปยังที่อยู่ ทรงเห็นแจ้งปัจเจกโพธิญาณแล้ว
บรรลุพระปัจเจกโพธิญาณ๕๑
พระปัจเจกพุทธเจ้าพระองค์ที่ ๑๖ (คาถาที่ ๑๖) กล่าวว่า
à¾ÃÒСÒÁ·Ñé§ËÅÒÂ๕๒ ÊǧÒÁ ÁÕÃÊÍÃèÍÂ
¹èÒÃ×è¹àÃԧ㨠ÂÑèÇÂǹ¨Ôμด้วยÍÒÃÁ³ìËÅÒÂÃٻẺ
ºØ¤¤ÅàËç¹â·É㹡ÒÁ¤Ø³áÅéÇ
¨Ö§»ÃоÄμÔÍÂÙè¼Ùéà´ÕÂÇàËÁ×͹¹Íáô๕๓
มีเรื่องโดยย่อว่า บุตรของเศรษฐีนครพาราณสี บวชในสำนักพระปัจเจกพุทธเจ้า
อาศัยอยู่ป่าอิสิปตนะ เวลานอนก็ได้รับความลำบากและได้โภชนะเศร้าหมอง ล่วงไป ๒ – ๓ …Click here to read more

ให้ทำสัตถกรรม(การผ่าตัด) หมอหลวงผ่าหัวฝีนำหนองและเลือดออกมาแล้วเอาผ้าพันแผล
ถวายคำแนะนำพระราชาในการเสวยเนื้อและพระกระยาหารอันแสลง พระราชาทรงมีพระ
สรีระซูบผอม เมื่อหัวฝีแห้งไป พระองค์เสวยพระกระยาหารตามพระทัย แล้วทรงเกิด
พละกำลังและหัวฝีก็เกิดขึ้นอีก พระองค์ต้องผ่าตัดอีก ๓ ครั้งจึงทรงเบื่อหน่าย สละราชสมบัติ
ออกบวชเข้าป่า เริ่มวิปัสสนา ๖ พรรษา ทรงเห็นแจ้งพระปัจเจกโพธิญาณแล้ว
บรรลุพระปัจเจกโพธิญาณ๕๗
พระปัจเจกพุทธเจ้าพระองค์ที่ ๑๘ (คาถาที่ ๑๘) กล่าวว่า
ºØ¤¤Å¾Ö§¤Ãͺ§ÓÀÑ·Ñ駻ǧáÁéàËÅèÒ¹Õé ¤×Í
¤ÇÒÁ˹ÒÇ ¤ÇÒÁÃé͹ ¤ÇÒÁËÔÇ ¤ÇÒÁ¡ÃÐËÒÂ
ลÁ á´´ àËÅ×ͺ áÅÐÊÑμÇìàÅ×éͤÅÒ¹ …Click here to read more

¨Ö§»ÃоÄμÔÍÂÙè¼Ùéà´ÕÂÇàËÁ×͹¹Íáô๖๐
มีเรื่องโดยย่อว่า พระเจ้าพาราณสี ครองสมบัติ ๒๐ ปี สวรรคตแล้วตกนรก ๒๐
ปีแล้วไปกำเนิดเป็นช้างในป่าหิมพานต์ เป็นจ่าโขลง คิดว่า หลานของเราครองราชย์ในนคร
พาราณสี จึงไปที่อุทยาน พระราชาทรงหวังพระทัยจักจับช้างจึงผูกสอดลูกศร ช้างคิดว่า
พระราชาจะยิง จึงกล่าวด้วยถ้อยคำมนุษย์ว่า ตนเป็นพระอัยกาของพระราชา แล้วกราบทูลเรื่อง
ทั้งปวงในราชสมบัติ ในนรก และในกำเนิดช้างให้ทรงทราบ วันหนึ่ง พระราชาประทับบน
คอช้าง ทรงดำริว่า ‘พระอัยกา ครองราชย์ ๒๐ ปี ตกนรก กำเนิดในดิรัจฉานด้วยเศษแห่งวิบาก
ที่เหลือ กำเนิดแล้วก็อดกลั้นการกระทบกระทั่งในการอยู่เป็นหมู่คณะไม่ได้จึงมาที่นี้ การอยู่
เป็นหมู่คณะลำบากหนอ แต่ความเป็นผู้เดียวอยู่เป็นสุข’ จึงทรงเริ่มวิปัสสนาบนคอช้าง ทรง
เห็นแจ้งพระปัจเจกโพธิญาณแล้ว บรรลุพระปัจเจกโพธิญาณ๖๑ …Click here to read more

ไม่สมควร พระมารดาท่านเสด็จมาในเวลาเช้า พระบิดาเสด็จมากลางวัน ทำให้ไม่เงียบสงัด
ตลอดวันและคืน’ แล้วแสดงธรรมด้วยฤทธิ์ให้พระกุมารเห็นพระปัจเจกพุทธเจ้าในหิมวันต-
ประเทศ กำลังยืนพิงแผ่นกระดาน กำลังจงกรม และกำลังทำการย้อมและการเย็บ กล่าวว่า..
‘ชื่อว่าสมณะทั้งหลาย ย่อมกระทำการออกจากทุกข์แก่ตน และเพื่อจะไปยังถิ่นที่ต้องการ ที่
ปรารถนา กรรมมีประมาณเท่านี้แหละย่อมควร’ แล้วจึงยืนอยู่ในอากาศ กล่าวว่า ‘ข้อที่จะได้
สัมผัสวิมุตติอันเกิดขึ้นในสมัยนั้น มิใช่ฐานะของผู้ยินดีในการคลุกคลี..’
พระกุมารถือบาตรจีวรเข้าไปป่า ทรงเริ่มวิปัสสนา ทรงเห็นแจ้งพระปัจเจก-
โพธิญาณแล้ว บรรลุพระปัจเจกโพธิญาณ๖๓
พระปัจเจกพุทธเจ้าพระองค์ที่ ๒๑ (คาถาที่ ๒๑) กล่าวว่า
¾ÃлѨਡ¾Ø·¸à¨éÒ »ÃоÄμÔÅèǧ·Ô®°ÔÍѹà»ç¹àÊÕé¹˹ÒÁ๖๔ …Click here to read more

พระปัจเจกพุทธเจ้าพระองค์ที่ ๒๒ (คาถาที่ ๒๒) กล่าวว่า
¾ÃлѨàจ¡¾Ø·¸à¨éÒ à»ç¹¼ÙéäÁèâÅÀ äÁèËÅÍ¡Åǧ äÁè¡ÃÐËÒÂ
äÁèÁÕ¤ÇÒÁźËÅÙè ¡Ó¨Ñ´ÊÀÒÇÐ (¡ÔàÅʴب¹ÓÂéÍÁ)
áÅÐâÁËÐä´éáÅéÇ à»ç¹¼ÙéäÁèÁÕ¤ÇÒÁËÇѧã¹âÅ¡·Ñ駻ǧ
¨Ö§»ÃоÄμÔÍÂÙè¼Ùéà´ÕÂÇàËÁ×͹¹Íáô๖๙
มีเรื่องโดยย่อว่า พ่อครัวของพระเจ้าพาราณสีหุงพระกระยาหารรสอร่อย น้อมเข้า
ไปถวาย ด้วยหวังใจว่าเสวยแล้วจะประทานทรัพย์ให้ ฝ่ายพระราชาทรงดำริว่า พ่อครัวสมควร
แก่การสักการะ ทรงดำริว่า ถ้าเราลิ้มรสแล้วสักการะ เกียรติศัพท์อันเลวจะแพร่ไปว่า พระราชา
เป็นคนโลภมากในรสอาหาร จึงมิได้ตรัสคำอะไร ๆ เมื่อเป็นอย่างนั้น พ่อครัวก็ยังคงคิดอยู่ว่า
ประเดี๋ยวจักประทาน จนกระทั่งเสวยเสร็จ พระราชาก็มิได้ตรัสอะไร ๆ เพราะกลัวการติเตียน …Click here to read more